handen

Tips borderline

Tips en praktische aanpak Borderline

Tips en praktische aanpak voor ouders met een kind met Borderline

Praktische aanpak

  • De borderliner moet er telkens op gewezen worden dat als iets fout gaat dat niet meteen het einde van de wereld betekent.
  • Confronteer de borderliner met het feit dat het niet alle aandacht van de begeleider of ouder kan krijgen. Iedereen heeft recht op zijn beetje aandacht en dat betekent niet dat hij wordt laten vallen.
  • Leer de borderliner om op een goede manier om te gaan met zijn emoties. Zo kunnen situaties stap voor stap bekeken worden en op die manier ook andere reacties op die situaties.
  • Werk aan het zelfvertrouwen. De borderliner moet leren accepteren dat niemand perfect is, ook hij niet. Iedereen maakt fouten en dat is niet erg.
  • Stel duidelijke grenzen en biedt structuur als dat nodig is bij wisselende stemmingen of impulsief gedrag.
  • Leer de borderliner hoe je kan reageren als je boos of kwaad bent.
  • Leer de borderliner om met interne conflicten om te gaan.
  • Laat de borderliner nooit vallen, doorzie dat het de angst is die ervoor zorgt dat hij op zo’n manier reageert op je en er een afwijzing uit probeert te persen.

Tips voor ouders met een kind met het borderline persoonlijkheidsstoornis

  • Er moeten duidelijke afspraken gemaakt worden met je kind. Geef vooral je grenzen aan met betrekking tot woedeaanvallen en zelfbeschadiging.
  • Vertel duidelijk aan je kind met welke problemen het bij je terecht kan en bij welke andere personen. Dat geeft structuur en rust.
  • Zorg ervoor dat je niet zelf therapeut wordt! Blijf ouder.
  • Toon begrip naar je kind toe. Sympathie en steun zijn het belangrijkste. Je kan beter geen adviezen en tips geven.
  • Wil je dat de relatie met je kind goed blijft, zorg er dan voor dat je ook aan jezelf blijft denken. Besteed voldoende aandacht aan je vrienden en hobby’s.
  • Je kind heeft een betrouwbaar persoon nodig, houd je daarom aan gemaakte afspraken en grenzen.
  • Maak samen met de behandelaar van je kind een plan voor crisissituaties. Daarin staat hoe er gehandeld moet worden. Hier kan je dan altijd op terug vallen.
  • Hoe meer kennis je hebt over de stoornis, hoe beter je je kind kunt begrijpen. Zoek daarom informatie in de bibliotheek, de boekhandel of internet over borderline.
  • Het is logisch als het je zelf ook wel eens te veel wordt. Zoek dan zelf steun in je naaste omgeving of bij een instelling.

Meer over:
Borderline: Algemeen
Kenmerken van borderline
Diagnostiek borderline
Behandeling borderline
Praktische aanpak borderline (voor school, ouders en kind)

10 reacties
  1. Mirella

    Hallo ,
    mijn dochter van nu 15 , is onder behandeling bij ggz voor ernstig bedreigde persoonlijkheids stoornis.
    Borderline mag nog niet gediagnosticeerd worden.
    Maar wat in juni begon met een beetje “diëten ” liep even anders.

    We ontdekte dat ze haar eten uit braakte, extreem bezig was met eten , sport . Na enkele bezoekjes aan huisarts verwees deze ons door naar kinderpsycholoog , want huisarts vreesde voor eetstoornis als we niets deden. Dit wilde dochter lief niet , maar stemde in om te bewijzen dat ze niet “gek” was. De afspraak was 5 september, 2 september ontdekte ik dat ze zichzelf sneed , 4 september vertelde ze me dat ze eigenlijk helemaal niet wil leven.

    Het bezoek aan psycholoog liep anders dan verwacht. Hij stuurde ons door naar GGZ zijn vermoeden, emotie regulatie problemen.
    Ik ben gaan zoeken op Internet en ben me rot geschrokken. 14 september liep ze langs het spoor niet meer te bereiken. Ze wilde onder de teint of in de trein . Weg van alles.
    Ze was kapot. 17 september de eerste opname in crisis. Deze heeft drie weken geduurd. Eenmaal thuis was het moeilijk school en dagelijks leven weer op te pakken. En daarnaast een flink pakket aan behandeling ambulante begeleiding, systeem therapie en individuele therapie. Het behandelplan zou worden DGT j , deeltijd behandeling.

    School lukte ook niet meer. In januari overgegaan naar VSO. In februari weer een opname omdat het haar te veel werd , automutileren, doodeng, stemmen horen. Deze opname weer drie weken. Bij thuiskomst komst draad weer proberen oo te pakken, helaas 1 april is ze weg gelopen van huis. Na veel acties van ons ,ggz , politie s ‘avonds weer gevonden. Wederom een opname tot 27 mei. Na veel gedoe is ze weer naar huis gekomen. Maar wilde niet meer naar haar vader. We zijn gescheiden en om het weekend en elke woensdag waren de omgangs afspraken. Dit toegestaan met voorwaarde dat ze zelf brief schreef aan kinderrechter.

    3 juni was het weer mis , haar eerste OD. Weer een nacht op de crisis opname. 23 juni afspraak bij kinderrechter i.v.m. omgangsregeling, ze liep weg. Is s ‘avonds zelf weer terug gekomen. 13 juli tweede OD, deze keer echt kantje boord. 18 oktober wederom weg gelopen, met veel zoekacties met Politie, Ggz en bekenden weer gevonden. Opname van 6 weken. In deze zes weken wordt ze misbruikt, blijkt niet eerste keer te zijn. Twee maal ju door twee verschillende jongens. Dochter wil dit weg stoppen, maar zie haar aftakelen. Inmiddels aanvraag via CJG weg voor opname in leef groep. Er is gezonde afstand nodig.
    Wachttijd is 8 maanden.

    In december weer slechte dagen , behandelingen DGT lukken niet. Pimpaperon wordt verhoogd naar 140 mg per dag zondig. Dit naast de methylfenidaat, fluoxetine,melatonnen, circadin,
    Voorstel om FACT team in te schakelen , na intake blijkt dat ze niets kunnen betekenen .
    nu gaan we MBT proberen. Intake 25 jan.

    Maar ondertussen lijken we maar wat aan te rommelen samen. Mijn dochter en ik. School lukt haar bijna niet meer. Ik ben ziek gemeld.
    Maar nu is het me te veel. Zou graag in contact komen met ouders die dit herkennen?
    Hoe gaan die er mee om. De angst , de zorgen , het loslaten, maar toch vinger aan de pols houden. Zou het fijn vinden hier erkenning en herkenning in te vinden.

    • Merel

      Beste Mirella,

      Wij zitten in bijna het zelfde bootje en wat een hel is het. Onze dochter is ook 15 jaar.
      Een jaar geleden dachten wij dat ze een eetstoornis aan het ontwikkelen was maar het bleek een bij probleem van een bedreigde persoonlijkheid ontwikkeling met Emotie regulatie problemen, bij volwassenen noemen ze dit borderline. Ook een persoonlijkheidstest wees borderline achtige kenmerken aan.
      Zij is op de basisschool erg gepest en dit trauma in combi met haar karakter en het feit dat het een zeer gevoelig meisje is (wat vaak het geval is) hebben haar gebracht tot waar ze nu is. Ze gaat sinds 2 maanden niet meer naar school en ze had therapie maar die sloeg totaal niet aan, want die was niet speciaal voor dit probleem.

      Zij kan nu gaan starten bij DGT-J bascule, maar we hopen ook nog dat ze misschien geholpen kan worden met Schema therapie via de 4 sprong in Amsterdam.
      Deze therapie laat waanzinnig resultaat zien bij borderliners. De 4 sprong heeft ook voor de ernstige gevallen in de jeugd een optie om in Halsteren 5 dagen intern te gaan per week. De weekenden zijn de jongeren thuis. 50 procent geneest totaal van hun borderline problemen en 25% geeft aan zich heel veel beter te voelen. Je moet de therapie wel lang volgen, maar na 1 jaar zijn de resultaten al super goed. Alleen als een kind niet geholpen wil worden dan loopt alles vast.

      Wij zitten nu in een stabilisatie periode met onze dochter. Ze moet eerst rustig worden. Weinig uitbarstingen hebben, dus weinig stimulatie om haar heen, want wij willen crisis opname kost wat het kost voorkomen. Het is in allerlei rapporten aangetoond dat opname en van huis weg gaan voor iemand met een persoonlijkheid stoornis het ergste is wat hun kan overkomen en ze worden er echt alleen maar slechter van.
      Het is ook zo erg om te zien dat de GGZ in Nederland nog volop deze kinderen opnemen voor 2 weken of langer. Dit is echt voor een borderliner verschrikkelijk, want het bevestigd dat ze verlaten worden. Wij hebben nu een psychiatrisch verpleegkundige die 3 x per week aan huis komt om haar te ondersteunen met haar problemen waar ze tegenaan loopt en zijn in afwachting waar we gaan starten. DGT bij Bascule of Schema therapie bij de 4 sprong. Mijn man is gestopt met werken en ik ben ook volledig thuis. We vechten als leeuwen voor ons kind, maar de GGZ instelling maken geen haast. Er zijn geen wachttijden voor de therapie die wij graag voor ons kind willen, maar voordat we een intake gesprek hadden waren we al 3 weken verder en we hebben al 6 maanden gewacht bij de eerste GGZ om daar te starten alleen was dat maar 1 uurtje CGT per week wat helemaal niet helpt bij dit probleem. En nu maar wachten totdat er iets gaat beginnen. mocht je vragen hebben aan ons dan heb je ons mail adres.

      groet Merel

  2. manon

     niemand mij te kunnen vertellen wat er “mis” met mij is,in het kort zit het zo:-depresieve klachten-piekeren- durf niet met mensen te praten/ heb geen goede sociale vaardighedenwordt vaak verkeerd begrepen en begrijp ook andere vaak verkeerd.Ik klap dicht waneer mensen “onverwachts” tegen me beginnen te praten(bijvoorbeeld op straat)- vind het niet altijd fijn om mensen om mij heen te hebben(sluit me dan af voor contact)-woede niet onder controle kunnen houden- kan niet tegen veranderingen dan raak ik compleet van slag-chaotisch-automutilatie-angst om verlaten te worden-zwart wit denken- in eigen wereldje zitten- dwangmatige handelingen

    • GPK

      Beste Manon,

      Is allemaal heel herkenbaar en het zal zeker helpen om hier met iemand over te praten. Dit kan zowel een vertrouwenspersoon in je directe omgeving zijn of misschien een behandelaar bij je in de buurt.

      Wij zijn momenteel bezig met een overzicht van alle behandelaars toe te voegen aan onze website, deze zal binnenkort beschikbaar zijn.

  3. P.B.

    Mijn dochter is vijftien, ik ben gescheiden. Vorig jaar november zijn de problemen begonnen, gedragsproblemen. Ze kwam met verhalen/problemen, ze werd een week in crisis opgenomen, omdat ik als mama niet meeging in haar verhaal aangezien ze loog en haar gedrag was aantrekken, afstoten.
    Daarna is ze overgaan in een jongereninstelling voor twee maanden, intussen verlengd en heeft ondertussen al talloze gesprekken met verschillende therapeuten gehad.
    Twee zelfmoordpogingen, krassen op polsen en achter op de rug. Ik als mama ben al sinds november bezig met gesprekken met begeleiders om de band te verbeteren.
    Nu moet ze weer in kliniek voor observatie 8 weken psychiatrie.

    Ik weet niet wat ik misdoe als mama, ik zit er volledig door van de talloze gesprekken over mij en mijn verleden, nu gaat ze voorlopig in het weekend naar haar tante, ik ben echt op, ik wil geen gesprekken meer ze eist volledig alles van mij, mijn relatie en werk staan onder spanning, wat moet ik?
    Iemand raad ?

    • GPK

      Het is heel logisch dat het je allemaal zelf ook wel eens te veel wordt. Er is niets moeilijker dan het omgaan met psychische problemen bij je eigen kinderen.
      Daar komt bij dat een aantal kinderen met Borderline een sterke nijging hebben om in het verleden te leven of het verleden op te rakelen en dan met name negatieve ervaringen, waarbij vaak verwijtend naar de ouders wordt gereageerd.

      Zoek hulp voor jezelf in je naaste omgeving, want het laatste wat je wilt in deze situatie is dat je er zelf aan onderdoor gaat. Mocht dat niet baten, schaam je niet om professionele hulp te zoeken, want hier goed mee omgaan is zwaar voor iedere ouder. Probeer alles onder controle te houden, eventueel met professionele hulp, want bedenk dat het ook voor je kind belangrijk is dat jij een veilige baken bent en blijft (hoe moeilijk dat soms ook is bij een afwijzende en negatieve houding van het kind als gevolg van psychische problemen).

  4. Verdrietige moeder

    Ook ik heb een dochter, van inmiddels 17 jaar, die al jaren problemen heeft met alles en iedereen.
    Veranderd bij halfjaarlijks van uiterlijk. Heeft sociale contacten die het ene moment alles zijn en het volgende moment trapt ze die personen volledig de grond in.

    Ik ben 11 jaar geleden gescheiden en toen zijn de problemen ook begonnen. Weekenden bij haar vader liepen niet lekker, na een grote ruzie is het contact verbroken, ook een stopzetting bij de kinderrechter als gevolg.
    Diverse zelfmoordpogingen, diverse malen crisisopvang en op het laatst een opname in een Belgische clinic.

    Afgelopen maand vond ze het welletjes, mijn regels, die consequent waren, wilde ze niet meer opvolgen, ze kon het allemaal zelf en ze vertrok. Sindsdien heeft ze alle contacten met ons verbroken en kunnen wij haar ook niet bereiken, niet dat ik dat wil, want ik begrijp bovenstaande ouders volledig. Je gaat eraan kapot. Alle energie ging naar haar, als ik haar maar kon redden, dan deed ik dat, met alle gevolgen van dien. Ik ben op, mijn jongste dochter kan en wil het allemaal niet meer aanzien. We hebben al die jaren op onze tenen gelopen en nu is het klaar.

    Ze is bij diverse mensen om “onderdak “gaan vragen, meerdere mensen hebben haar geweigerd, behalve haar vader, de man die ze jarenlang vervloekt heeft, heeft open armen. Wat voel ik me bedrogen, belazerd. Het wordt tijd dat we weer gaan leven, met z’n drieën. Ik weet niet of ik ooit nog contact met haar wil. Ik voel me diep en diep gekwetst.

    • Survivor

      Het kan goed zijn dat je op bent. Maar jou kind is ook op.. en de enige persoon op wie ze “normaal” gezien zou kunnen rekenen, haar eigen moeder, heeft de kracht om haar op deze wereld te zetten maar niet om haar een weg te leiden uit deze kutzooi? Wat kan er nu beter zijn in het leven dan je kinderen gelukkig te zien? Ik was ook ooit zo maar mijn ouders hebben altijd voor mij blijven vechten en dat doe ik nu ook voor mijn 2 kindjes.. god wat ben ik blij met mijn moeder.

    • Nog een verdrietige moeder

      Ik snap je helemaal. Maar dan ook voor de volle 100%.
      Mijn dochter van 20 (inmiddels met baby) is precies zo. Praatjes over iedereen, iedereen de grond in trappen, iedereen mag ¨dood vallen¨ en als ze het nodig is, dan kan je haar weer uit de stront trekken, dan mag je haar weer helpen en op komen dagen. Heel makkelijk te zeggen door sommige mensen, dat je een veilige haven moet blijven voor je kind met borderline en dat ze altijd bij je terecht moet kunnen. Bij mij weet ze dat, maar ze komt niet. Nee, geen sorry zeggen voor wat ze gedaan heeft, dat kent ze niet! Als ze een goede bui heeft dan zegt ze wat haar vader haar al jaren aangedaan heeft en dat dat niet normaal is ( wat ook zo is, de anderen kinderen hebben daardoor geen contact met hem), ze tot vechtens toe uit elkaar worden gehaald (op een openbare locatie door beveiligers), ze nooit meer wat met hem te maken wil hebben, ze elkaar kunnen vervloeken, maar er een paar uur later zo weer heen hobbelt. Terwijl ze bij ma om ¨niks¨ boos word, maar maanden weg blijft. Als ze je aan de kant trapt, je dood mag vallen. Ze je publiekelijk voor gek zet, de ergste dingen naar je appt terwijl je altijd goed voor haar bent geweest, haar altijd met open armen hebt ontvangen als ze weer aan kwam draven na het contact verbroken te hebben. Bij vrienden kon bemiddelen, bij school kon bemiddelen als er wat aan de hand was. Terwijl vader niks deed, maar toch elke keer haar pa weer op handen gedragen word? Het hele gezin hier op de tenen moest lopen en er van baalde dat ze er was of bang was dat ze weer zou ´´ontploffen¨ en dan maar niks durfden te zeggen. Dat ze precies hetzelfde is als haar pa ( heb ik overigens nooit tegen haar gezegd, maar zegt iedereen om hun heen), het kan niet anders dan dat haar pa ook borderliner is, alleen hij heeft de diagnose niet gehad. De ergste dingen ( en dan bedoel ik heel erg) hem vergeven worden binnen een uur omdat het daar gewoon stil gezwegen word, hun elkaar blijkbaar snappen. En wij hier geen woord hoeven te zeggen wat haar niet aanstaat omdat het contact dan weer voor een paar maand weg is.
      Ze heeft een maand in crisis gezeten ( wilde ze uiteindelijk zelf omdat het bij ons uit de hand liep en haar vader haar eerst niet hebben wilde) en is uiteindelijk naar begeleid wonen gegaan, dat is nu al weer wat jaren geleden. In totaal een jaar daar heeft gewoond, maar door pa weer naar huis gehaald, ondanks dat de begeleiding dat niet goed vond, maar pa toch ook nog haar wettelijk vertegenwoordiger was en ze er niks tegen in konden brengen. Dit alles is nu al weer jaren geleden. Maar contact is er, en dan een paar maand weer niet. Dan weer wel, en dan scheld ze je de huid weer helemaal vol. Zelfs in het openbaar met andere kinderen erbij. Borderliners kunnen verlatingsangst hebben, dat geloof ik! En ze de consequenties er niet van zien op het moment dat ze het doen. Maar de andere kant van het verhaal is, dat ze het zichzelf ook aandoen. Aantrekken en afstoten, aantrekken en afstoten. Als de rest van je gezin er aan ten onder gaat, en de borderliner zelf besluit om het contact te verbreken, dan snap ik deze verdrietige moeder heel goed. Soms is er rust als dat contact er niet is. Je kan borderline hebben of een andere psygische aandoening, maar dat wil in mijn ogen nog niet zeggen dat je dat altijd maar als vrijbrief kan gebruiken. Tuurlijk, ik houd van haar, ze is en blijft mijn dochter, ik mis haar ook, maar soms is het beter even geen contact te hebben, al moet ik zeggen dat ik het niet fijn vind en dat ik niet een oogje in het zeil kan houden hoe ze het nu doet met haar baby waar ik ontzettend veel van hou en ik ook heel erg mis. En ik realiseer me heel goed, dat dit aantrekken en afstoten niet voor even is, maar voor ons hele leven!

  5. ondanks alles

    Ik herken het verhaal van de verdrietige moeder.
    Dochter van 18 nu voor de 2e keer in de crisisopvang. Al jaren heeft ze psychologische begeleiding en is maanden in (dag)therapie geweest. Het leek even goed te gaan. Setraline leek wel wat te helpen, totdat dochter besloot dat ze het niet meer nodig had en de psychiaters het ook goed vonden. Het lijkt wel of alle therapeuten het met haar eens zijn. Ze is zo zielig en kan er niks aan doen. Ik geloof alleen niet dat ze haar ook leren, dat de dingen die ze doet ook gevolgen kunnen hebben. Vloeken, schelden, weglopen, agressief gedrag.
    Manipulatief gedrag, stiekem, alcoholmisbruik, stelen uit onze kamers/portomonnees, automatilatie… het is ons niet vreemd meer.
    De rest van het gezin moet het allemaal maar normaal vinden en accepteren.
    We lopen op onze tenen, durven niets te zeggen uit angst dat dochter weer “ontploft”, wat dus onlangs weer gebeurt is.
    Het enige wat ik haar nog meegegeven heb is dat ik ondanks alles toch van haar hou.
    Ze wil zelf graag naar begeleid wonen. Ik hoop dat er ergens plek is voor haar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Nieuwsbrief